جهانیان از هم جدا – تغییرات در سیستم هوکو چین باعث ایجاد شکاف های جدید می شود | چین

جHEN JUN در ساخت عینک عینک در شانگهای کار خوبی داشت. سال گذشته او این کار را رها کرد و به روستای محل زندگی خود در آنهویی ، یک استان داخلی بازگشت. او یک حوضچه حفر کرد ، آن را پر از آب کرد و آن را با خرچنگ ماهی تهیه کرد. او نه برای کار رفت – در پرورش خرچنگ پول کمتری نسبت به ساخت لنز وجود دارد – بلکه برای خانواده اش بود. آقای چن توانایی این را نداشت که فرزندانش را به شهر بیاورد ، بنابراین آنها را در خانه رها کرده بود تا توسط والدینش بزرگ شوند. اما والدین او در حال پیر شدن بودند و فرزندانش نیاز به توجه داشتند. وی که هنوز کت آبی رنگ کارخانه ای خود از شانگهای را به تن داشت می گوید: “اینطور نمی تواند ادامه یابد.”

داستان آقای چن با خستگی آشنا است. میلیون ها مهاجر روستایی چینی سالها در شهرها کار می کنند ، اغلب به غیر از خانواده ، قبل از اینکه به خانه های خود در حومه شهر برگردند. این گردش خون ناراضی نتیجه هوکو سیستم ، یک رجیستر خانوار است که از مهاجرت بیشتر مهاجران به طور دائمی به شهرها جلوگیری می کند. چون شانگهای نداشت هوکو، آقای چن نتوانست فرزندانش را به مدرسه دولتی محلی برساند. او نمی توانست یارانه مسکن بگیرد یا بیمه بیکاری جمع کند. او فقط از آنجا عبور می کرد.

هوکو این سیستم مدتهاست که چینیهای روستایی را از همتایان شهری خود تقسیم می کند. در دوران مائوئیست مشخص شد که مردم در صنعت یا کشاورزی کار می کنند. کنترل زندگی روزمره آن از بین رفته است ، اما هنوز هم مشخص می کند که هر فرد چینی واقعاً کدام روستا ، شهر یا شهر را به خانه خود صدا می کند: جایی که ممکن است به طیف گسترده ای از مزایای رفاهی و خدمات دولتی ، از حقوق بازنشستگی گرفته تا آموزش عمومی دسترسی داشته باشند. در سالهای اخیر مقامات قول داده اند که برای ارتقا urban شهرنشینی که برای رشد اقتصادی لازم است ، سیستم را بیشتر آرام کنند. بسیاری از ناظران تردید دارند؛ حزب کمونیست برای دهه ها وعده اصلاح داده است. با این وجود سیستم به تدریج در حال تغییر است ، البته از راه هایی که باعث ایجاد شکستگی های جدید بین فقیر و فقیر می شود.

به طور مطلق ، شهرنشینی چین یک موفقیت شگفت آور است. جمعیت شهرهای آن تقریباً به 850 میلیون نفر رسیده است ، 5 برابر بیشتر از چهار دهه پیش ، زمانی که مردم آزادتر حرکت می کردند. اکنون 61٪ چینی ها در شهرها زندگی می کنند و 1٪ بیشتر – بیش از 15 میلیون نفر – هر ساله به آنها می پیوندند. با این وجود حدود 230 میلیون نفر بدون داشتن محلی در شهرها زندگی می كنند هوکوتو، همانطور که آقای چن در شانگهای بود (نمودار 1 را ببینید). با آنها تقریباً مانند شهروندان درجه دو رفتار می شود. مقامات اصرار دارند که می خواهند این را تغییر دهند. در سال 2014 دولت “طرح جدید شهرنشینی” را منتشر کرد. قول داده است که تا پایان سال جاری به 100 میلیون نفر کمک می کند تا مناطق روستایی خود را عوض کنند هوکو برای شهری.

در عمل این فشار به دو روش متضاد انجام شده است. تمرکز دولت مرکزی بر تقویت شهرهای کوچکتر بوده است. مقامات می ترسند در صورت ارائه حق اقامت به کارگران کم مهارت ، شهرهای بزرگ متشنج شوند. بهتر است آنها را به مکان هایی هدایت کنید که از ورود تازه نفع بهره مند شوند. شش سال پیش به شهرهایی با جمعیت کمتر از 1 میلیون نفر دستور داد محلی ارائه دهند هوکو به هر کسی که درخواست داده است سال گذشته ، این شهرها را با جمعیت کمتر از 3 میلیون نفر دعوت کرد تا همین کار را انجام دهند.

در همان زمان ، بسیاری از شهرهای بزرگ چین – به استثنای قابل توجهی از پکن و شانگهای – در تلاشند که ساکنان ثروتمندتر و با مهارت بالاتر را جذب کنند. آنها معمولاً چهار مسیر به محلی را ارائه می دهند هوکو، دقیقاً مانند مسیرهای مهاجرت در کشورهای غربی: سرمایه گذاری در یک تجارت محلی ؛ خرید خانه؛ داشتن مدرک؛ یا داشتن شغل واجد شرایط در یک مطالعه مروری بر سیاست های 120 شهر ، ژانگ جیپنگ ، اقتصاددان ، دریافت که شهرهای ساحلی مرفه استانداردهای خود را برای به دست آوردن هوکو در سالهای اخیر ، در حالی که شهرهای داخلی آنها را کاهش داده بود. رسانه های چینی غالباً به “جنگ استعدادها” که در میان دولت های شهری مشتاق به جلب متخصصان جوان است ، اشاره می کنند. آنها همچنین با جذب خریداران مسکن امیدوارند بازارهای املاک خود را رونق بخشند.

اقتصاد دان داده های 30 شهر بزرگ را بررسی کرد تا ارزیابی کند این اصلاحات چه تأثیری دارند. بین سالهای 2011 و 2014 ، افزایش جمعیت کلی آنها 50٪ بیشتر از افزایش جمعیت آنها بود هوکو-دارای جمعیت این نشان می دهد که تقریباً از هر سه نفر ساکن تازه یک نفر مجبور به گذراندن زندگی بدون یک فرد محلی است هوکو. اما از 2015 تا 2018 ، افزایش در محلی است هوکو دارندگان تقریباً با افزایش کل جمعیت آنها یکسان بود (نمودار 2 را ببینید). در شهرهای پررونق داخلی مانند چنگدو و شیان ، هوکو صدور در واقع جلوتر از تازه واردان است (این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که ساکنان فعلی ، اغلب فارغ التحصیلان اخیر ، محلی را بدست آورند هوکو)

هوکو اصلاحات انجام شده توسط شهرهای کوچک تأثیر بسیار کمتری داشته است. این مکانها درهایشان را به روی مهاجران فقیرتر باز کرده است ، اما تعداد کمی از آنها ترجیح می دهند از طریق آنها عبور کنند. یک مطالعه جدید در مورد 337 شهر توسط رن زپینگ ، اقتصاددان با Evergrande ، یک سازنده املاک ، نشان داد که کسانی که دارای جمعیت کمتری هستند ، معمولاً طی دو دهه گذشته از مهاجرت رنج برده اند و اصلاحات اخیر این روند را از بین نبرد.

در عوض ، این شهرهای کوچکتر با پدیده ای روبرو شده اند که زمانی غیرقابل تصور به نظر می رسید: مهاجران روستایی علاقه زیادی به نقل مکان به آنها ندارند و پس از آن ترجیح می دهند در روستاهایی که از آنجا آمده اند برای اهداف رسمی ثبت نام کنند. بررسی های دولت از مهاجران روستایی نشان داده است که فقط حدود یک پنجم پاسخ دهندگان مایل به دستیابی به هوکو در شهرهای پذیرفته شده آنها لو مینگ از دانشگاه شانگهای جیاوتونگ می گوید این منطق ساده است: اگر قرار بود شهرهای بزرگ با منابع و فرصت های شغلی فراوان اقامت را به مهاجران ارائه دهند ، از این پیشنهاد جهش می كنند ، اما شهرهای كوچكتر جذابیت مشابهی ندارند.

شرط بندی آنها

یکی از دلایل تردید مهاجران روستایی در انتقال آنها هوکو برای یک شهر این است که انجام چنین کاری معمولاً آنها را ملزم می کند که از استفاده از زمین خود در حومه روستا دست بکشند. آنها زمین های کشاورزی را منبعی برای پشت سر گذاشتن در مواقع سخت می دانند – همانطور که میلیون ها نفر در اوایل سال جاری وقتی رشد به دلیل قفل شدن برای کنترل covid-19 اعمال شد ، رشد کردند. تسلیم زمین به ویژه هنگامی خطرناک به نظر می رسد که بسیاری از شهرهای کوچک که پذیرای مهاجران فقیر روستایی هستند ، می توانند در ازای پرداخت تنها مزایای محدود اجتماعی تأمین کنند. مهاجران دارای زمین در نزدیکی شهرهای در حال گسترش نیز پیش بینی می کنند که ممکن است روزی مسئولان برای ادامه کار به آنها خسارت بدهند.

مسئولان از این مسئله آگاه هستند و در مورد دو راه حل ممکن گفتگو می کنند. یکی قطع حقوق زمین از هوکو، به مهاجران اجازه می دهد تا در شهرهای کوچک ثبت نام کنند در حالی که در مزارع خود نیز آویزان هستند. اما این امر مملو از آن است که زمین های روستایی به طور رسمی در اختیار روستاها است و نه افراد – چیزی که حزب اشتیاق کمی برای تغییر آن دارد. راه حل دیگر تأمین اعتبار بهتر برای سیستم های تأمین اجتماعی در شهرهای سراسر کشور است ، اطمینان حاصل شود که ساکنان شهری می توانند خدمات خوبی را در هر کجا که هستند دریافت کنند. اما این امر به دولت مرکزی نیاز دارد تا پول بیشتری جمع کند – کاری که اشتیاق کمی نیز برای انجام آن نشان داده است.

در عوض ، شکافی بین مزایای ارائه شده توسط شهرهای ثروتمند ، عمدتا ساحلی و کسانی که در مناطق درگیر جنگ مانند شمال شرقی چین قرار دارند ، باز می شود. درحالی که هوکو این سیستم از نظر تاریخی نابرابری بین شهرنشینان و مردم کشور را تقویت کرده است ، اکنون اختلاف بین افراد متولد شده در شهرهای ثروتمند و کسانی که باید در شهرهای فقیر خراشیده شوند را اعمال می کند. سامانتا وورتهرمز از دانشگاه کالیفرنیا ، ایروین می گوید: “مسئله در حال افزایش این است که شما در واقع ثبت شده اید و معنای آن ثبت نام برای حقوق شما چیست.”

بنابراین هوکو این سیستم حتی در شکل نیمه آرامش همچنان مانع توسعه چین می شود. بزرگترین شهرها موتورهای بهره وری و نوآوری هستند. آنها باید هنوز بزرگتر باشند و افراد کمتری در حومه شهر زحمت بکشند. ون تای هسو از دانشگاه مدیریت سنگاپور تخمین می زند که اجازه دادن به مردم در هر جایی که می خواهند مستقر شوند ، تقریباً همانقدر که اقتصاد چین از ورود به سازمان تجارت جهانی در دو دهه پیش برخوردار است ، اقتصاد کشور را تقویت می کند. این امر همچنین به مقابله با روندهای ناخوشایند جمعیتی که برخی از شهرها را بسیار سخت گیر می کند ، کمک می کند هوکو قوانین کام وینگ چان از دانشگاه واشنگتن خاطرنشان می کند ، بدون تعداد تازه واردان ، نسبت جمعیت پکن بالای 65 سال در یک دهه به 22٪ و در سال 2050 به 47٪ می رسد. مگر اینکه چین بخواهد پایتخت آن به عنوان شناخته شود نیروگاه خانه سالمندان جهان ، باید شل شود هوکو قبل از آن محدودیت ها

با وجود آرامش محدود تاکنون ، دولت به نظر می رسد هدف خود را برای ایجاد 100 میلیون شهر جدید برآورده کند هوکو دارندگان تا پایان سال جاری. در واقع ، این در مسیر است که از این هدف فراتر رود. باریک دستی کمک کرده است. مقامات برای رسم مرزهای جدید شهر عجله کرده و اعلام کردند مناطقی که قبلاً روستایی قلمداد می شدند در واقع مناطق شهری هستند. با سکته مغزی ، افراد ثبت نام شده در آنجا شهرنشین می شوند.

این اتفاق برای چن جون ، پرورش دهنده خرچنگ دریایی در آنهویی رخ داده است. او به روستایی بازگشت که بخشی از شهرستان ووی بود. در دسامبر Wuwei بعنوان یک شهر تغییر نام یافت. این یک ترفند جدید نیست ، اگرچه به نظر می رسد رایج تر است. بر اساس یک مطالعه اخیر به رهبری گان لی از دانشگاه مالی و اقتصادی جنوب غربی ، یک سوم از کسانی که بین سال های 2010 و 2015 ساکن شهر شدند این جوامع را زمانی کسب کردند که جوامع روستایی سابق آنها در شهر طبقه بندی شده بودند.

این تقسیم مجدد کاملاً بی معنی نیست. طبقه بندی مجدد ، اختیارات مالیاتی و هزینه بیشتری را به دولت های محلی می دهد. و بسیاری از مناطقی که به تازگی به عنوان شهری تعریف شده اند به وضوح به آن سمت می رفتند. در قلب Wuwei ، خانه های بلند مرتبه و یک مرکز خرید سفید و براق در کنار کوچه های فرسوده ای که کشاورزان مرغ زنده را به فروش می رسانند ، نشسته اند. دولت محلی با وضعیت به روز شده خود می گوید “با ساختن یک شهر با کیفیت بالا” ، در پارکینگ ها ، محوطه سازی و مسکن عمومی سرمایه گذاری خواهد کرد. اما برای آقای چن زندگی ارائه شده در شهر Wuwei هنوز هم نسبت به آنچه در شانگهای می توانست پایین باشد پایین است. مراقبت های پزشکی بدتر است ، مدارس دارای شیب تر و حقوق بازنشستگی کمتر است. او ممکن است یکی از جدیدترین شهرهای چین باشد ، اما یک زندگی واقعا شهری همچنان یک رویای دور است.

این مقاله در بخش چاپ چاپ چین تحت عنوان “جهانها از هم جدا” منتشر شد

از این محتوا استفاده مجدد کنیدپروژه اعتماد

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>